 |
De Gaarde
|
Leerplek voor Spiritueel Ecologisch Leven
|
click here for the English version of the website
Bidt tot Gaia
Thomas Moore
De Oude Grieken schouwden de natuur en zagen het Goddelijke. Ze zagen de kracht van Pan in het landschap en de wilde dieren. Ze zagen de ongerepte Artemis in de bossen, nog onaangetast. Ze schouwden de schoonheid van Aphrodite in het zachte licht van de zonsopgang boven de zee of een meer en in de ontelbare kleuren van een tuin.
Ze namen de mysterieuze gesluierde helderheid van Hera en Hekate waar in het maanlicht van een donkere nacht en in het geluid van vogels en dieren die de nacht beroerden met vrees en verwondering.
Ze bouwden altaren voor deze geesten, die ze ontmoetten in de Natuur, vertelden verhalen over hen en beeldden ze af in hun schilderijen.
Filosofen uit de Renaissance zeiden, dat je geen heiden hoeft te zijn om een Natuur -spiritualiteit te waarderen en te beleven.
Deze goden en godinnen zijn volgens hen elementen van de monotheïstisch God, die vele eren. In andere woorden, je ziet God als je ophoudt je te verwonderen in een oranje zonsondergang en een nevelige maan. De natuur is de weg waarlangs het Goddelijke zich toont.
Er is een trend, zelfs onder de milieu activisten, om de manier waarop in de 20e eeuw naar de natuur werd gekeken over te nemen. De natuur als materiële hulpbron om een heroïsche cultuur op te bouwen. Dat is geen motivatie die sterk genoeg is om de Natuur te beschermen en te bewaren. Het raakt onze Essentie niet, want wat belangrijk wordt geacht is, dat wij als mensen overleven.
Wij zijn mensen van lichaam, ziel en geest.
Maar onze visie, morele gevoeligheid en vroomheid moeten voortdurend worden gevoed. Als de natuur zo verarmd is, wat gebeurt er dan met onze spiritualiteit, onze inspiratie?
De Grieken eerden de Aarde als Gaia, een spiritualiteit die zachtjes mee klinkt als we de woorden geologie en geografie noemen. Hun Gaia is niet alleen een organisch mechanisme maar ook een spirituele entiteit. Een wezen met eigen leven en een heel bijzondere identiteit, niet te verwarren met een andere planeet.
Filosofen uit de Renaissance beschouwden de Aarde als een dier: geen organisme alleen maar een wezen dat je kunt liefhebben en waar je voor kunt zorgen.
De Grieken baden psalmen tot Gaia en dit zijn o.a. hun woorden:
Zowel mooie kinderen en mooie oogsten komen van U, Gaia
De gave van leven en het weer terugnemen van die gave komt van U.
U houdt van gelukkige mensen, want gelukkige mensen bezitten alles.
Nu Gaia in haar bestaan wordt bedreigd kan het goed zijn om terug te gaan naar het oude gebruik om tot haar te bidden.- God in de manifestatie van de Aarde.
Spirituele wegen dragen een diepe herinnering van wat het meest belangrijk is in het leven.
Zo blijft diepe vroomheid en schroom levend in het hart van mensen.
Het voedt ons ethisch besef van dag tot dag en inspireert ons tot besef van hoe de Aarde te eren en te beschermen.
Een kort gebed is al voldoende zoals: “Lieve God van de Aarde, dank u voor het leven wat mij ieder moment gegeven wordt”. Of met iets meer durf: “Geest van de Aarde, Godin, ik ben u toegewijd en eer u met mijn gebeden en handelen”. Dit zijn twee gebeden in de geest van de Griekse hymnen en psalmen voor de Godin van de Aarde.
U zou een altaartje kunnen maken op een speciale plek of rots of bij een boom. Misschien is er een kunstenaar die een beeld kan maken van Gaia, aards en tijdloos. Er bloemen bij leggen en olie.
Uw omgeving beschouwt dit misschien als New Age gedoe of hekserij. Beschouw deze kritiek als een teken dat u iets doet wat betekenis heeft, leven in zich draagt. Het is ongemakkelijk voor anderen, want het gaat in tegen het slaperige onderbewustzijn van onze tijd. Geef zo uitdrukking aan de edele, tijdloze, aardse, niet sentimentele, complexe aard van de Aarde.
Ik beschouw het als een grote fout in de westerse cultuur dat de monotheisten besloten om een scheiding aan te brengen tussen gelovigen en heidenen en deze demoniseerden.
Toen raakten we Natuurspiritualiteit kwijt. Devotie voor de Aarde verdween en de focus verschoof naar een punt oneindig ver weg.
Zoveel spirituele geschriften en gebeden overal in de wereld zeggen ons dat we God kunnen vinden, diep in de wereld en in onszelf. Christenen noemen dit het geheim van Incarnatie; geest en materie zijn één.
Zolang we de scheiding handhaven tussen spiritualiteit en de wereld van materie,
zal de Aarde bedreigd worden. Een geseculariseerde planeet zullen we als koopwaar beschouwen en niet als een wonderbaarlijke aanwezigheid.
En zolang wij onze planeet, onze Moeder als gebruiksvoorwerp zien, zijn wij dat ook in handen van economie, geneeskunde, politiek. Wij zijn dan ook niet langer kinderen van de Aarde, maar haar producten. En die kun je gemakkelijk manipuleren en gebruiken.
…..Mensen die zich bezig houden met het milieu en de Aarde en de zieners van deze tijd hebben dezelfde opdracht: spiritualiteit doen terugkeren naar de Aarde, onze spiritualiteit te gronden en onze spirituele grond te vinden.
Thomas Moore, auteur van vele boeken.
O.a. Zorg voor de Ziel en Donkere Nacht van de ziel.
Vertaling: Elly Verrijt
Resurgence no 247, maart/april 2008, pag. 47
Deborah Koff -Chapin
Wilt u reageren op deze tekst? Plaats uw reactie in ons gastenboek.