 |
De Gaarde
|
Leerplek voor Leven in Verbondenheid |
English version
Suggesties voor meditatie
Biodiversiteit symfonie
- Zoek een plek in de natuur waar je zo ongestoord mogelijk kunt zijn. Neem alles in je op; wat je hoort, ziet, ruikt en nog meer waarneemt. Dit alles is de taal van de Aarde. Ontspan je heel diep terwijl je dit alles in je opneemt.
- Nu ga je de plek verkennen en word je je bewust van de vele soorten planten, dieren om je heen, ook van de schimmels en microben. Al deze soorten hebben een eigen leven, een eigen bewustzijn, hun eigen kwaliteiten en eigenschappen. Kijk naar de specifieke vorm, kleuren, structuur, etc.
Wat doet dit met je? Welke emoties roept het op? Iedere soort is als het ware een eigen persoonlijkheid te midden van de hele Aardegemeenschap. Maak je bewust van de mogelijkheid die zich aandient om met elkaar te communiceren. Kijk naar een soort van leven die zich nu aan je presenteert. Herhaal dit voor zo veel mogelijk soorten. Doe het zo lang als je maar kunt.
- Ga nu liggen als er gelegenheid voor is. Sluit je ogen en adem diep. Al de indrukken en ervaringen vloeien nu samen tot één diepe dankbaarheid voor het leven van de ecologische gemeenschap vlak om je heen. Voel de verbondenheid tussen en met al deze verschillende vormen van leven. Deze diepe eenheid waarvan jij ook deel uitmaakt. Word je bewust hoe deze eenheid van leven om je heen voelt. Droog, nat, overvloedig, akelig, harmonisch, armoedig,….. Wat vertelt het je? Als er de gelegenheid is, schrijf er dan over, teken of schilder deze ervaring, zing deze ervaring….
- Je kunt deze ervaring nog diverse keren herhalen: van het waarnemen van de individuele soorten naar de ecologische leefgemeenschap toe. En als je dan weer gaat liggen, laat dan al de ecologische gemeenschappen van Gaia in je bewustzijn komen: de regenwouden en woestijnen, de bossen van het gematigde klimaat, de oceanen en de hoge bergen met hun leven, de toendra’s en de moerassen. Ook al ben je er nog nooit geweest en heb je de niet-menselijke soorten daar nog nooit ontmoet, je zult merken dat je heel diep in verbinding kunt treden met hen.
- Ervaar de diepe transformerende werking van deze meditatie. Wie is de mens te midden van dit alles? Wie ben ik?
“Heiligen trekken aan wat aards is.”
Hildegard van Bingen
Inspiratie: Animate Earth, Stephan Harding ISBN 1-903998-75-1
DE CEDER
Ik heb een ceder in mijn tuin geplant,
Gij kunt hem zien, gij schijnt het niet te willen.
Een binnenplaats, meesmuilt ge, sintels, schillen,
En schimmel die een blinde muur aanrandt.
Er is geen boom, alleen een grauwe wand.
Hij is er, zeg ik, en mijn stem gaat trillen,
Ik heb een ceder in mijn tuin geplant,
Gij kunt hem zien, gij schijnt het niet te willen.
Ik wijs naar buiten waar zijn ranke, prille
Stam in het herfstlicht staat, onaangerand,
Niet te benaderen voor noodlots grillen.
Geen macht ter wereld kan het droombeeld drillen.
Ik heb een ceder in mijn tuin geplant.
Han G. Hoekstra
Het jaar 2050
Het meisje Elaine loopt langs een rijtje gratis leenfietsen en duikt onder de takken van de pecannotenbomen door, die rondom het dorp staan. Dan is ze opeens in een andere wereld, ze rent over het pad door de heuveltjes die met wilde uien, Indiaanse hennep, akelei en de hemelsblauwe asters zijn begroeid - ze kent alle planten bij naam. Ze zoekt naar sporen op het zanderige paadje en dan ziet ze er een paar: de prairiehaas en de kwartel. Ze houdt haar hand boven het spoor van een coyote en vergelijkt de grootte van de pootafdrukken met die van haar eigen hand.
Op handen en voeten klimt ze een heuveltje op, en terwijl ze wat wolfsmelk opzij duwt kijkt ze met ingehouden adem over de top. Ze gaat in het gras zitten en kijkt naar de lucht. Ze vraagt zich af of het de wolken zijn die bewegen, of dat zij zelf, samen met de aarde, aan het draaien is. Ze graait in haar rugzakje en pakt haar boek. Ze laat zich achterover in het gras zakken, opent het boek en begint te lezen:
"’s Nachts trok Max zijn wolvenpak aan en haalde kattenkwaad uit ....“ Op haar huid voelt ze het ochtendbriesje. Ze hoort bijen zoemen.
Een half uur later opent ze haar ogen weer, de wolken zijn verdwenen. Ze gaat rechtop zitten.
Het licht is anders. Op een heuvel ten noorden van haar ziet ze een, twee, zelfs drie antilopen. “Gaffelantilopen”, fluistert ze, genietend van de klank van het woord. Ze draaien hun koppen langzaam in haar richting. In het westen ziet Elaine de kleine elektrische zaaimachines die bezig zijn inheems graan te zaaien. En verder naar het oosten ziet ze donkere gestalten bewegen. “Bizons”, fluistert ze. “Buffels”: buffels vindt ze mooier klinken en ze herhaalt het woord.
Terwijl ze lag te slapen is de wereld veranderd.
Uit: “Het laatste kind in het bos” (Richard Louv) blz.321
Vorige pagina's bezinning: brieven van Elly Verijt van haar reis naar de Fillipijnen en Indonesie in 2009
Oktober 2010
Juli 2010
Mei 2010
Maart 2010
Februari 2010
December 2009
Reisbrief 6
Reisbrief 5
Reisbrief 4
Reisbrief 3
Reisbrief 2
Reisbrief 1
Wilt u reageren op deze tekst? Plaats uw reactie in ons gastenboek.