 |
De Gaarde
|
Leerplek voor Leven in Verbondenheid |
English version
Dagboek Filippijnen deel 2. 16.07.2009
Groeten uit de Filippijnen
Mabuhay!
Mabuhay: alle goeds aan iedereen. Dat is een groet die je hier veel hoort. Daar begin ik dan maar mee. Het is tijd om weer eens iets te laten horen, want de weken gaan snel en hoewel het een heel rustig leven is hier, maak ik heel veel mee.
De afgelopen weken was ik voornamelijk in HEAL; weken van stilte, van genieten van het land in mijn bamboehuisje en betrokken zijn van verre bij wat er omgaat in dit centrum in opbouw. Het planten van steeds weer nieuwe bomen, ontvangen van gasten, tijd met de mensen die dit centrum aan het opbouwen zijn en mee na denken over de programma’s. En tussendoor de mensen. Jammer dat ik de taal niet spreek, hoewel er toch aardig wat woorden hetzelfde zijn als het Indonesisch. Tagalog is ook een Maleise taal. Veel mensen spreken goed Engels, dat is ook de taal op de scholen, maar niet voor iedereen is dat zo. De groep boeren bijvoorbeeld die kwamen om te leren over permacultuur. Tussendoor waren er groepen van scholen, die voor een dag bezinning gebruik maken van deze plek. Die spreken dan wel weer Engels.
Enkele weken geleden namen mijn medezusters me mee op een tocht verder naar het Noorden. Onderweg stopten we bij een groep Karmelietessen, die een besloten leven leiden en mensen ontvangen voor bezinning en retraites.
Twintig jaar geleden letterlijk begonnen op een kale berg en nu een prachtige plek. Rijstvelden, fruit en groenten, overal bloemen en kleine bamboehuisjes waar de mensen kunnen verblijven. De Oosterse verfijnde stijl van bouwen, alles met natuurlijke materialen maakt de plaats bijzonder mooi. Ze zijn er klaar voor een tijdperk zonder olie, want ze kunnen er volop leven zonder elektriciteit
We gingen verder de bergen in, een prachtig gebied. Er worden veel varkens gehouden, veel te veel want overal waar je gaat is de varkenslucht. Dit hele gebied wordt vaak getroffen door heftige tyfoons, deze worden krachtiger en krachtiger door de klimaatverandering. De schade van twee jaar geleden is nog speurbaar.
Medische Missiezusters hebben veel werk verzet de afgelopen jaren in het gebied van dorp Bagolin. Het is een gebied waar nog veel inheemse stammen wonen, de Igorots. En zoals op vele plaatsen in de Filippijnen worden ze steeds verder teruggedrongen het binnenland in, de slechtste gronden. Ze lijden want ze moeten hun heilige gronden waar de beenderen van de voorouders begraven liggen, achterlaten.
In die streek zijn veel mensen opgeleid in alternatieve gezondheidszorg. Genezen met kruiden, Pranic healing, allerlei vormen van bewustwordingswerk zijn er verricht.
De afgelopen week was ik in het zuiden van de Filippijnen op het eiland Mindanaou. Vanuit Manila anderhalf uur vliegen. Dan pas zie je dat dit land duizenden eilanden heeft, en verder water en nog eens water. Mindanaou is het terrein van een oorlog van Islam- strijders, opstandelingen tegen de centrale regering. Dit conflict duurt al jaren. Het is allemaal begonnen om de grond. Dit prachtige vruchtbare land is een paradijs en alles groeit hier. De Eerste Volken zijn ook hier verdrongen naar de periferie. Overal hetzelfde beeld. Ooit werd dit land weggegeven aan de Spanjaarden, later speelden Amerikanen hier een rol. Nu maken drie groepen mensen aanspraak op het land: de oorspronkelijke bevolking, de christenen en islam. Het gebied waar ik was is vnl. christen. De oorlog, en dat is het echt, is verder naar het zuiden. Er wordt gekidnapt, gevochten en er zijn regelmatig aanslagen met veel doden en gewonden. Een van de vergeten oorlogen.
Na aankomst op het plaatselijke vliegveld Cagayan de Oro gaan we nog drie uur met een bus de bergen in. Een prachtige tocht door bossen en zeer vruchtbare velden. Eindeloze plantages van Delmonte en Dole. Bananen en vooral ananasvelden zover als je kunt kijken.
Het laat zich wel raden waar de opbrengt van dit alles naar toe gaat. De plaatselijke bevolking die in de velden werkt, woont zeer bescheiden en armoedig.
Het einddoel is Malaybalay: de stad in het woud. Het is er koel, overal bloemen en groen. Medezusters pionieren hier en willen een centrum opzetten voor alternatieve vormen van heling, counseling en ecologische bewustwording…Het lijkt op de Gaarde zeggen ze, als ik meer vertel over de ervaringen van De Gaarde van de afgelopen tien jaar.
De volgende morgen vertrekken we naar een andere stad, een uur rijden verderop. We dalen af van de berg en het wordt weer warm. We verblijven in het buitenhuis, een rijstfarm van 8 hectare van een bevriende familie. Een workshop - retraite van vijf dagen. Alles is er groen en overvloedig.
Een weg van verdieping; wat betekent ecologisch leven en bewust-wording hier. Ik hoor over de situatie van de oorspronkelijke bevolking. Een van de vrouwen heeft wortels in een van de zeven stammen die in Bukidnon ( d.i. “provincie van de bergen”) leven. Ze doceert aan de universiteit en is heel bewust bezig met de rechten van haar volk. Tot brieven aan Obama toe. Ze raakt me diep en zij is diep geraakt als ze deelt over de wijsheid van de Aarde van haar volk. Ook hier is het grote probleem dat buitenlandse investeerders de grond opkopen. Het snijdt in mijn hart als ik haar hoor. Wat kunnen we doen, vraagt ze aan mij…en wat zeg je dan? Aan het einde van de vijf dagen komen er dromen; wat te doen, hoe de jeugd te helpen zich weer met Moeder Aarde te verbinden? Een plek scheppen waar plaats is voor alle stammen, waar de wijsheid gedeeld wordt, waar MMS een plek voor healing en genezing begint, samen met de mensen daar..waar het land wordt beschermd en de oorspronkelijke rijkdom aan natuurlijke bronnen, biodiversiteit wordt bewaard en de verhalen, taal, liederen en dansen niet verloren gaan. Het is een ontroerend afscheid, als ze me een ketting omhangt, gemaakt door de vrouwen…onderling verbonden zegt ze, is de betekenis. We beloven om in contact te blijven, om met haar mee te lobbyen voor de rechten van de Eerste Volken en de rechten van het land van mensen overal hier in Z.O. Azië. Zo groeit de kring van De Gaarde verder, voel ik dan.
Ik leerde heel veel over “land grabbing”. Landroof overal in Afrika, Z.-Amerika en ook hier. De wereld heeft honger en zoekt nu al naar de nog schaarse landbouwgronden. Ook hier heerst de mythe van de bio-fuel; kostbare landbouwgrond staat vol met Jatropa en Palmolie bomen. Voor de auto’s van wie?
Groep retraite in Mindanaou uitzicht tijdens de retraite
En nu weer terug in Manila. Volgende week een groep van ruim 25 mensen; medezusters en anderen. Ook hier is Ecologische Bewustwording en Spiritualiteit het thema. Er is een bereidheid tot verandering en verdieping, enthousiasme en grote ernst. Het is een weldaad om zo met elkaar te mogen delen. Ik geniet intens van de rijkdom van de Aziatische ziel.
Ondertussen is mijn beeld van Z.O.-Azi aardig bijgesteld. Zoveel jaar geleden, in 1969 ging ik voor het eerst naar Azië; we spraken toen over “ontwikkelingslanden”. Als ik nu door het centrum van Manila rijd, weet ik eigenlijk niet meer wat dat is. Highways, winkelcentra, hoge flatgebouwen in prachtige parken. Ik vertrek van een van de nieuwe vliegvelden van Manila, net vorig jaar geopend. Voor ik vertrok las ik De Eeuw van Azië, geschreven door een journalist uit Singapore. Hij schrijft over de ontwikkelingen en die van de nabije toekomst. Hoe over een aantal jaren Azië de leiding heeft in de economie van de wereld. Hier zie ik met eigen ogen wat dit betekent en hoe dit er uit ziet. Och ze maken hier grappen over de grote crisis. Ze zeggen, dat ze niet weten wat dat is…ze hebben hun deel gehad.
Tot zover deze tweede reisbrief. Met hartelijke groeten, Elly Verrijt
Vorige pagina's bezinning: brieven van Elly Verijt van haar reis naar de Fillipijnen en Indonesie in 2009
Mei 2010
Maart 2010
Februari 2010
December 2009
Reisbrief 6
Reisbrief 5
Reisbrief 4
Reisbrief 3
Reisbrief 2
Reisbrief 1
Wilt u reageren op deze tekst? Plaats uw reactie in ons gastenboek.