 |
De Gaarde
|
Leerplek voor Leven in Verbondenheid |
English version
Dagboek Indonesia deel 1. 13.09.2009
Van Tempo Doeloe ( de tijd van vroeger) naar Indonesia nu
Indonesia dagboek
29 Augustus: na een korte reis, drie en een half uur vliegen met korte pauze in Singapore komt Indonesia in zicht. Het ontroert me, om het allemaal weer terug te zien. In Singapore moet iedereen het vliegtuig uit. Ik ben ongeveer de enige in transit en er zijn maar weinig passagiers voor de vlucht van 35 minuten naar Jakarta. Tijdens de korte pauze gaat iedereen twee keer door de veiligheidscontrole heen..Ze zijn op zoek naar de daders van de aanslagen op de hotels in Indonesia in Juli jl.
Het eerste wat op valt zijn de nieuwe wijken in de omgeving van Jakarta. De stad is enorm uitgebreid, om nog maar niet te spreken van de hoogbouw.
Het is een vreemde gewaarwording. Alles loopt door elkaar heen. Ik zie het oude Jakarta van dertig jaar geleden, de brede straten en de bekende gebouwen en monumenten. De stad is heel groen, de regering schijnt er bijzondere aandacht aan te geven. De smog valt me alles mee en wat ook opvalt is het goed geordende verkeer. Stadsbussen en het andere verkeer is goed geregeld en dat maakt dat de oude opelets ( vooroorloogse stadstaxis) nu verdwenen zijn. De veiligheid is er enorm op vooruit gegaan en de stad is zo schoon. Dertig jaar hebben de stad een heel ander aanzien gegeven.
Overal grote hotels, flatgebouwen waarin mensen nu wonen, kantoren en mooi aangelegde parken en groen. Daar komt de kunstzinnige aanleg van dit volk weer naar buiten. Achter de drukke grote straten gaat het leven gewoon verder, zoals ik het kende dertig jaar geleden. De wegen in de kampongs zijn verbeterd en er is goede afwatering. Toch zijn er ook in de binnenstad nog kampongs waar vijf keer per jaar de mensen hun huizen uit moeten vanwege overstromingen. Jakarta zakt langzaam verder weg in de moerassige gronden en het water van de zee stijgt.
De eerste volle dag in Indonesia ben ik uitgenodigd bij een groep in een heel nieuwe stadswijk van Jakarta. Voorheen een stadje verderop, nu een van de wijken van de stad. Prachtig aangelegd, een middenstandswijk. Met veel winkels, wegen, scholen..en overal huizen en flats. Er zijn een twintigtal mensen gekomen; jonge mensen vooral. Ze hebben hun vragen klaar en het gaat over ecologisch leven in deze grote stad. Het valt me op hoe ze op zoek zijn naar een alternatieve wijze van leven. Ze beseffen maar al te zeer wat het met hen en met de kinderen doet om praktisch geen contact meer te hebben met de natuur. De Indonesische woorden komen weer en dat maakt het contact bijzonder gemakkelijk. Ik ben erg verwonderd dat na dertig jaar mijn Indonesisch nog zo vloeiend is.
2 September
Een dagreis naar Solo (Surakarta) in Midden Java. Met de “executive” express. Een comfortabele koele trein voor ongeveer twaalf euro! Het is ongeveer 700 km verderop. Het grote station van Jakarta is mooi en het is allemaal bijzonder goed geregeld. Ik ben het anders gewend. Naarmate het centrum van Jakarta meer en meer achter me ligt is alles
meer herkenbaar. De namen van de buitenwijken, de dorpen buiten Jakarta. Wel veel nieuwe gebouwen, maar de oude sfeer is er nog. En als we door het platteland van Java reizen weer de vertrouwde beelden van rijst oogsten en waar het al geregend heeft, hier en daar rijst planten. Het is overal heel erg droog want het heeft maanden niet geregend. Het is wachten nu op de regentijd en volgens voorspellingen zal die nog een tijd op zich laten wachten. De gemiddelde temperatuur zal ongeveer twee graden stijgen vanwege het El Nino effect. Het is wel te merken, elke dag rond 33-35 graden C.
Gedurende deze treinreis in Midden Java is de eerste aardbeving; hemelsbreed niet eens zover verwijderd, maar we hebben niets gemerkt. We reisden via de Noord route en dit was in het zuiden. Er zijn weer de nodige slachtoffers en toch ook veel schade.
Aankomen in Solo voelde als thuiskomen. Als die eerste keer , veertig jaar geleden. Zo bekend en toch ook weer zo anders. Maar het leven gezien vanuit een betjak (fietstaxi) voelt nog hetzelfde.
De volgende dag werd ik verwacht in de kliniek, nu uitgebouwd tot algemeen ziekenhuis, waar ik woonde en werkte van 1971-1981. Het is een allerhartelijkst weerzien met de groep van toen die er nog zijn. En ook de bezoeken aan enkele mensen in de wijk vlak rondom het ziekenhuis. De wijk is opgeknapt; de huizen zien er mooi uit, straten nu asfalt en zo schoon. En we hoeven niet meer te zoeken naar ondervoede kinderen. Het weerzien is ontroerend; de vreugde om het weerzien en het afscheid dat er ook weer is. Dan weet ik weer als nooit tevoren; hier heb ik volop geleefd en de warmte en vriendschap van de mensen ervaren en ook mogen geven..Dan weet ik nog weer eens te meer, hoe rijk mijn leven was en is.
De dagen in Solo gaan snel voorbij. Bezoeken aan bekenden en een bezoek aan een huis voor alleenstaande, sommige dakloze bejaarden. Ouderen worden opgevangen nog altijd door familie en als er geen familie is om op terug te vallen is dat een groot probleem. Een van de ouderen geeft me een trots gebaar haar visite kaartje. We moeten toch contact met elkaar kunnen blijven hebben, zegt ze. Zoveel eigenwaarde in deze omgeving!
10-11 September; via Semarang naar Pare Pare, Sulawesi
Het is gemakkelijk om je te verplaatsen in Indonesia. Een comfortabel busje brengt je van deur tot deur. Naast de vele bussen ook een shuttle tussen de grote steden op Java.
Vanuit Solo naar het Noorden, ongeveer 90 km. De grote weg van Solo naar Semarang is nu werkelijk groot geworden. En langs de weg toko’s en fabrieken, vooral rondom Semarang. Verdwenen het zich op de rijstvelden.
Semarang is enorm uitgebreid. Waar voorheen de rijstvelden waren en ook tegen de heuvels rondom Semarang allemaal nieuwe wijken, de campus van de Universiteit, nieuwe ziekenhuizen en klinieken.
De volgende dag gaat de reis verder. Naar Makassar via Surabaya. Sulawesi is droog, de Aarde ziet er verdroogd uit vanuit de lucht. Hier in Sulawesi zie je pas echt een cultuur getekend door Islam. De gesluierde vrouwen zie je overal. En als we in de avond van Makassar naar Pare Pare rijden, een tocht van 150 km zijn de moskeeën langs de weg vol.
En overal klinken de preken en gezangen. Het is echt vastentijd hier. Om kwart voor drie in de morgen begint het..daar slaap je niet doorheen!
In Pare Pare werken een aantal MMZ mee in het ziekenhuis dat werd opgericht begin vijftiger jaren van de vorige eeuw. Naast het ziekenhuis is er ook een academie voor verpleegkunde. Er zijn 450 leerlingen voor de driejarige opleiding die zeer in trek is. Die dag is er de diploma uitreiking voor 130 geslaagden. We bezoeken het melaatsendorp Lauleng, al sinds de vijftiger jaren deel van het medische werk van ons ziekenhuis. De mensen zien er verzorgd en blij uit en het is een mooi bezoek. Ze vragen naar medezusters, sommigen zijn al lang overleden. Ze zijn trots op hun dorp en hun huizen en geen spoor van minderwaardigheid.
En verder het contact met medezusters. Ik mag er een workshop geven over de spirituele achtergronden van ecologisch leven. Het is een rijke ervaring.
Tot slot
Tot zover deze vierde Reisbrief. Over enkele dagen weer terug naar Semarang en van daaruit naar de abdij in Gedono, Midden Java. Ik zal er zijn tot 8 oktober. Daarna is het aftellen. Ik bezoek dan nog een groep MMZ op het Javaanse platteland en ga vandaar uit naar Jakarta voor de laatste dagen. Voorlopig is dit het laatste bericht tot na de stille tijd.
Hartelijk gegroet en tot een volgend bericht.
Elly Verrijt
Vorige pagina's bezinning: brieven van Elly Verijt van haar reis naar de Fillipijnen en Indonesie in 2009
Mei 2010
Maart 2010
Februari 2010
December 2009
Reisbrief 6
Reisbrief 5
Reisbrief 4
Reisbrief 3
Reisbrief 2
Reisbrief 1
Wilt u reageren op deze tekst? Plaats uw reactie in ons gastenboek.