 |
De Gaarde
|
Leerplek voor Leven in Verbondenheid |
English version
Dagboek Indonesia deel 1. 13.09.2009
Naar binnen gaan en verder gaan
Ondertussen ben ik al weer zes weken in Indonesië. Twee aardbevingen in die tijd. De ene op Zuidwest Java nog niet te boven of er was een tweede, dit keer heel hevig. Ik hoef er u niet veel over te vertellen, want u weet waarschijnlijk veel meer dan ik. De afgelopen drie weken zag ik geen krant, was er geen internetverbinding en geen TV. West-Sumatra is wel heel ver weg, we hebben er hier op Midden-Java dan ook niets van gemerkt. Het is hard aangekomen en zover als ik weet zoeken ze nog altijd naar de doden onder het puin. Het schijnen er nog wel twee duizend te zijn.
Indonesia ligt echt op een breukvlak van verschillende tektonische platen. Eén lijn loopt langs de hele westkust van Sumatra en met een boog langs de zuidkust van Java. Vandaar.
Indonesia blijft een ervaring van enerzijds grote vertrouwdheid en anderzijds je ogen niet geloven van wat je ziet. Een nieuw Indonesia, zelfbewust en in de race om één van de
grootste economische tijgers te worden. Het inkomen per capita steeg in 2008 van $1946 naar $ 2271. De koopkracht stijgt snel, voor een bepaald gedeelte van de bevolking wel te
verstaan. De armen delen niet in de taart. Maar er zijn wel minder mensen onder de absolute armoedegrens. De economie groeide het afgelopen jaar met 6.6% volgens Kompas, een van de meest betrouwbare kranten.
Dit alles brengt een snelle degradatie van het milieu met zich mee. Meer dan 1/3 van alle bossen zijn gekapt in de afgelopen 30 jaar. Wereldwijd breekt Indonesia alle records als het gaat om de snelheid waarmee dit gebeurt.
Op de kaft van een Indonesisch boek over Milieu Spiritualiteit trof ik in deze tekst aan: “Ironisch. Wij, Indonesiërs leven in een land dat geloof in één God belijdt ( een van de vijf zuilen van de staatsfilosofie, de Panca Sila). We zijn niet in staat, zo blijkt het, om in vriendschap te leven met God’s schepping; ons leefmilieu”.
Er staat nog een bezoek op het program aan WAHLI ( Friends of the Earth) in Jakarta. Ik hoop er meer informatie te krijgen over de actuele situatie.
Kappen van de bossen Protest tegen palmolie aanplant -Padang
Van diverse zijden hoor ik dat er in de brede laag van de bevolking nog amper bewustzijn is over de ecologische situatie in het land. Pollutie is hier letterlijk “adembenemend”.
Midden September was ik in Pare-Pare, een snelgroeiende stad in Zuid-Sulawesi. In de vijftiger jaren van de vorige eeuw begonnen Medische Missiezusters er met een ziekenhuis.
Een goedlopend ziekenhuis met een opleiding voor verpleegkundigen. Er zijn 450 leerlingen, veel te veel voor een klein ziekenhuis, zag ik met lekenogen. In de dagen dat ik er was kregen er 120 hun diploma. De klinieken rijzen de pan uit. Schijnbaar vindt iedereen toch wel werk.
Het was ontroerend het leprozendorp Lauleng weer te bezoeken; sinds het begin is de medische zorg in handen van het ziekenhuis. Nog steeds worden nieuwe gevallen ontdekt en in dat geval verhuist het hele gezin naar dit dorp. De mensen maken geenszins een zielige indruk. Trots laten ze ons het dorp zien en de kliniek.
Lauleng, bewoners Stadsgezicht Pare –Pare
Ondertussen was het ook Lebaran (Idul Fitri) en meer dan dertig miljoen Indonesiërs reisden naar hun familie. Na de vasten is het tijd om vergeving te vragen aan je familie en weer opnieuw te beginnen.
In deze religieuze sfeer, net voor het feest ging ik naar de abdij van de trappistinnen in Gedono -Salatiga, Midden-Java. De abdij, gesticht in 1986 ligt op duizend meter hoogte,op één van de hellingen van de Merbabu, een uitgedoofde vulkaan.
Het klimaat is er aangenaam, vooral in de nacht is het koel en dat is een welkome afwis-seling in deze overgangstijd naar de regentijd toe. Dan is het nog heter dan normaal.
Een eenvoudige aan het landschap aangepaste bouw. Zoals de Javaanse huizen in de streek.
Zoveel mogelijk ecologisch gebouwd, met de stenen van de berg. Ze hebben ecologische tuinen en leven zoveel mogelijk zelfvoorzienend.
Er wonen 40 vrouwen en de groep groeit snel. Een volgende abdij is al in de planning en ook is er een samenwerking met een abdij in China. Hoewel ondergronds blijkt deze vorm van leven ook daar veel vrouwen aan te trekken. Het is de natuurlijke religieuze geaardheid van de oosterse mens die dit leven zoekt. Het zijn krachtige en geenszins wereldvreemde, heel vrouwelijke vrouwen. Een weldaad om dit mee te maken.
Tot slot neem ik u mee in de ervaring van het leven van 1 dag in de abdij. Ik was hier drie weken te gast; na tien volle jaren in de Gaarde een echt geschenk.
De dag begint midden in de nacht; om 3 uur opstaan. De eerste van de zeven gebed-/meditatietijden. Iedere morgen is er de prachtige sterrenhemel, zonder lichtpollutie en hoog in de bergen is het een koepel van blinkend licht. De stilte is overweldigend.
“ Alle wezens en heel de schepping zwijgen en vieren zo het mysterie van de nacht ”zingen we. De psalmen klinken, eeuwenoude liederen waarin alle thema’s van de menselijke ziel voorbijkomen. Daarna gaan de lichten uit en in het pikkedonker is er de meditatie samen. Tegen vijf uur sta je dan weer buiten onder de nog donkere hemel, maar precies waar de zon zal opkomen is de Morgenster al opgegaan. De vogels beginnen te zingen bij het eerste licht en de dag verschijnt snel. In de tijd voor het licht komt is er tijd voor lezing en studie en ontbijt. Dan is er de morgendienst en de dienst van brood en beker.
Om half negen begint dan de werkdag. In de tuinen, met taken in huis of in de werkplaatsen waar ze de producten maken die ze verkopen in hun winkel. Fotokaarten, kefir van de melk van de koe, jam, koekjes en CD’ s met de gezangen , iconen en boeken.
De meditatiemomenten zijn telkens op de breekpunten van donker en licht. Weer een viering en een stille meditatie voor het donker wordt. Als de meditatie in de late namiddag over is, is het donker en begint de avond. In de vroege avond is er in het donker weer de afsluiting van de dag. Het is heel indringend om zo bewust het donker en het licht te beleven. Zo verstillend. Wat zou het veel toevoegen aan ons omgaan met de Aarde, overweeg ik, als we de grote overgangsmomenten van licht naar donker en van donker naar licht in de stilte zouden doorbrengen.
Dan is het weer nacht waarin je de stilte hoort spreken hier op deze heilige berg. Er zijn verschillende grotten waar sinds eeuwen mensen dagen komen om te bidden en mediteren, zoals in de Javaanse mystieke beweging de Kebatinan. ( Batin is binnenste, ziel)
En er zijn ook diverse hindoetempels en boeddhistische tempels uit de 9e- 14e eeuw
Om half acht begint de nachtrust. Het kostte me niet veel moeite om eraan te wennen.
En dan wordt het weer morgen en zingen we: “Dat we bij het aanbreken van de dag mogen volstromen met de goedheid van God. Dat we gelukkig mogen zijn alle dagen van ons leven”.
Er groeide een echte vriendschapsband met deze vrouwen. We blijven verbonden en ze hebben nu een vriendin , “zuster” in Nederland zeggen ze. Ik werd uitgenodigd om een presentatie te geven over Hildegard van Bingen, mystica en ecologe voor haar tijd.
Hoe toepasselijk de woorden van Tagore: Ik kwam als vreemde en ga heen als vriend”.
Dit is mijn laatste reisbrief vanuit Indonesië. De komende twee weken bezoek ik nog een kleine gemeenschap van Medische Missiezusters op het platteland van Midden Java. En dan gaat de reis verder ; weer naar Jakarta. Dat zal dan met diverse bezoeken en ontmoetingen de afronding zijn van vijf intense maanden Z.O.-Azië .
Vanuit mijn “weer”- thuis situatie zal ik graag berichten over de laatste weken hier.
Met hartelijke groeten,
Elly Verrijt
Gedono, ecologische tuinen en de was!
Vorige pagina's bezinning: brieven van Elly Verijt van haar reis naar de Fillipijnen en Indonesie in 2009
Mei 2010
Maart 2010
Februari 2010
December 2009
Reisbrief 6
Reisbrief 5
Reisbrief 4
Reisbrief 3
Reisbrief 2
Reisbrief 1
Wilt u reageren op deze tekst? Plaats uw reactie in ons gastenboek.