De Gaarde

English version Leerplek voor Leven in Verbondenheid Berkengaarde 17, 5056 JE Berkel Enschot Tel: 013-5339425

Afsluitend Dagboek Azië deel 6 - 8.11.2009

Terug van weggeweest

Op bezoek bij een Javaanse familie; “koekje bij de thee!”

Het is nu ruim twee weken geleden dat ik  terugkwam. Van de grote hitte van Jakarta, waar iedereen verlangend uitzag naar de regens, naar herfstig Nederland. Twee werelden die vragen om nog veel meer verbonden te worden om te mogen zien, wat de ontmoeting met Indonesia en de Filippijnen betekent voor de verdere stappen van werken aan Ecologische Bewustwording.

Terug in Solo, Midden Java, van waaruit langzaam de terugweg begon, was er een uitnodiging om een van de medewerkers van vroeger te bezoeken. Het begon met de verontschuldiging dat het maar een kleine maaltijd zou zijn, iets meer dan snacks. Om u een beeld te geven van de Oosterse gastvrijheid, mag u de schalen tellen waarmee het begon. De familie was die nacht om 1 uur opgestaan om te koken. Het was hun eer. Er volgden nog diverse gangen die morgen. En ondertussen werd er dertig jaar elkaar niet zien ingehaald! Het was een verrassing te ontdekken, dat de mooie rieten stoelen zoals die lang in De (oude) Gaarde werden gebruikt, daar in de kampong als huisindustrie werden gemaakt. Zo klein is de wereld! De vrouw des huizes was er zeer bedreven in.

Vanuit Solo ging de reis verder naar Wangon, een flink dorp 200 km meer naar het Westen. Ik was er te gast bij medezusters, maar ook bij de plaatselijke gemeenschap (kerkelijk) en de Moslimgemeenschap. Er is een heel goede verstandhouding en zoals op zoveel plaatsen is het de zorg voor de Aarde en het welzijn van de mensen dat mensen samenbindt, gods-diensten overstijgend. Het was er een vredig samengaan.

Hier heb ik veel mogen zien van het dagelijkse leven van de mensen op het platteland, hun zorgen  en ecologisch engagement. Veel activiteiten zoals compost maken om het afvalprobleem te lijf te gaan, bomen planten, biologische landbouw, gemeenschapsopbouw.

Het dorpshoofd was maar al te trots op wat er al bereikt was en wilde van mij horen of ik hun inspanningen kon zien. Dat kon ik meer dan bevestigend beantwoorden.

Naast de huisbezoeken en een tocht langs alle staties ( in opbouw zijnde kerk gemeen-schappen) gaf ik een Ecologie Seminar zoals ze het noemden. 35 mensen op een zondagmiddag. Van de onderwijzer en de ondernemers, tot huisvrouwen en boeren.

Het was heel geanimeerd om samen te zoeken naar wegen om minder te Aarde te belasten

en met elkaar uit te wisselen wat al was ondernomen.

              op huisbezoek                                                  gezondheidswerksters in opleiding

Na Wangon gaat de reis naar Jakarta, een nacht in een busje. Het is nu tijd voor de afronding van de tijd in Indonesia. Nog een bezoek aan een weeshuis in Bogor. 38 kinderen van 2 maanden tot 17 jaar worden er opgevoed. En ook nog een 20 tal verwaarloosde bejaarden vinden er een thuis. En een bezoek aan een sloppenwijk in Jakarta. Een van mijn medezusters is al jaren betrokken bij de mensen daar. Aan de ene kant van de rivier de luxe flats en winkelcentra. Aan de andere kant van de rivier huisjes van karton en zink en levend tussen het afval treffen we 900 gezinnen aan. Zo zit onze wereld nog steeds in elkaar. Voor het eerst zie ik weer erg ondervoede kinderen. De mensen zijn letterlijk aangespoeld uit heel het land. Ondanks de economische en maatschappelijke vooruitgang is de realiteit van de armen nog steeds aanwezig: 46 miljoen van de 230 miljoen mensen in Indonesia leeft onder de armoedegrens; dit betekent met minder dan $ 2 per dag moeten rondkomen.

Zo komt er een einde aan een intense tijd van ontmoetingen, delen, leren, genieten van mensen, stilte, de realiteit van de aarde aan die kant van de aarde onder ogen zien.

Juist in de tijd in Indonesia zijn er natuurrampen van alle kanten: de aardbevingen in W. Java ( 44 doden) en in het gebied rond Padang ( West Sumatra met meer dan 800 doden en nog zoveel vermisten. Het eindgetal is me niet bekend.)

Tijdens de laatste weken in Indonesia hoor ik dat het gebied van Villasis in de Filippijnen, de omgeving van Heal waar ik twee maanden verbleef , onder water staat. Ook ons huis in Quezón City(Manila) waar ik ook een maand verbleef liep onder water. Een heel groot gebied is onder gelopen en mensen moeten gered worden van de daken van de huizen. Ik lees de namen van de plaatsen waar ik was en het raakt me heel diep. Dit keer zijn het bekende gezichten, akkers waar ik ze rijst zag planten enkele weken geleden, markten en de kerk, de middelbare school…alles staat meer dan anderhalve meter in het water. De schade is enorm.

Ik voeg enkel regels toe van een van de vrouwen van Heal; ze was direct betrokken bij de hulpverlening. Het project Heal liep niet onder, het ligt net iets hoger op een heuvel.

“ De akkers met de rijst net voor de oogst zijn veranderd in woestijn en modderpoelen.

Ze hebben hun inkomen verloren, ook hun vee. Het is ons Heilig Voedsel dat weggespoeld is.

Luisteren naar de verhalen van de mensen was als zelf bijna doodgaan. Hoe kan een arme boer in leven blijven onder deze omstandigheden?  En dan heb ik het nog niet over hen die familieleden hebben verloren. Duizenden doden al in heel de Filippijnen door overstromingen, modderstromen doordat hele berghellingen naar beneden komen vanwege de gekapte bossen, orkanen. Er worden er in dit regenseizoen dat nog enkele maanden duurt nog enkele orkanen verwacht. Het is nog niet over….

Moeder Aarde huilt en we moeten laten zien dat we haar respecteren en haar en onze won- den helen. Hoe kunnen we ons inzetten om mee helpen te herstellen wat is verwoest. “

Dit is de realiteit van de ecologische crisis en de mensen beginnen dit te begrijpen.

Slachtoffers van de klimaat crisis in de Filippijnen

Tot slot

Dit is niet het laatste woord over deze maanden. Wat me bij blijft is de diepe verbondenheid die ik heb ervaren met de mensen uit Z.O. Azie. Ik heb veel mensen mogen ontmoeten uit diverse landen. Een ding vergeet ik nooit meer: als we elkaar ontmoeten en we elkaar in de ogen kijken als mede -aardebewoner, dan valt alle verschil van culturen weg. Dan zijn we even afhankelijk, even kwetsbaar en dan telt het niet wat je op je bankrekening hebt of waar je wieg heeft gestaan. Het verlangen naar levensruimte, schone lucht, rivieren zonder afval bossen , vruchtbare akkers  en schone voeding is van iedereen…

Ik ben dankbaar voor al die keren, dat ik samen met anderen diep ben geraakt door de kracht van de Aarde , de schoonheid van de natuur en de wijsheid die we in elkaar ontdekten met betrekking tot ons omgaan met de Aarde.

Ik ben dankbaar voor al die momenten dat mensen ineens de samenhang zagen van hun leven en heel de Aarde gemeenschap. Deze momenten van doorbraak van ecologisch inzicht

maken deze maanden onvergetelijk.

Ik dank u voor uw belangstelling en support gedurende deze maanden.

Elly Verrijt

Vorige pagina's bezinning: brieven van Elly Verijt van haar reis naar de Fillipijnen en Indonesie in 2009
Mei 2010
Maart 2010
Februari 2010
December 2009
Reisbrief 6
Reisbrief 5
Reisbrief 4
Reisbrief 3
Reisbrief 2
Reisbrief 1

Wilt u reageren op deze tekst? Plaats uw reactie in ons gastenboek.