De (G)Aarde Nieuwsbrief

17 juli 2009

Jaargang 4, Nummer 8

De meditatie van een geest die volkomen stil is, is de gelukzaligheid waarnaar een mens altijd op zoek is. In deze stilte is elke kwaliteit van stilte aanwezig.

J.Krishnamurti

‘s nachts en overdag had het hevig geregend en door de geulen stroomde de moddervloed in de zee, die er chocoladebruin van werd. Wandelend over het strand zag je de golven die met schitterende welving en ontzagwekkende kracht neersloegen. Je liep tegen de wind in en plotseling voelde je dat er niets was tussen jou en de lucht, en de openheid was de hemel. Zo volledig openstaan, kwetsbaar –voor de heuvels, voor de zeeën, voor de mens – is de ware essentie van meditatie. Geen weerstand voelen, je tegen niets verzetten, werkelijk volledig vrij zijn van alle dwangmatigheden en behoeften, met al hun conflicten en huichelachtigheden, betekent met open armen door het leven gaan. Op die avond, daar op het natte zand, met de zeemeeuwen om je heen, was er dat buitengewone gevoel van onbelemmerde vrijheid en de grote schoonheid van de liefde die niet in je was of buiten je was, maar overal.

Uit het boekje Meditatie door J.Krishnamurti

Teksten die raken

In deze Nieuwsbrief wil ik maar eens een persoonlijke reflectie geven met de verwachting dat de lezers zich erin kunnen herkennen en misschien ook geraakt worden.

Deze zomer raakt mij ten diepste. Zo warm, zo groen, zo fleurig. Het bos waar ik wekelijks kom voelt zacht en welkom aan. De energie van het bos en de bomen voelt zo weldadig. Alsof ik welkom word geheten en ik mag rusten en genieten en me thuis mag voelen. De zomer is één en al bloei. Fruit wordt overdadig geoogst en ik geniet ervan.

Ik genoot vroeger ook zo van die zomers. Men had het toen niet over opwarming van de aarde. Maar er waren zeer mooie zomers, zo herinner ik het me. Ik woonde in Haarlem en vaak reden we met de tram naar het strand  of de duinen. In de duinen was het warm en droog en veilig. Ik speelde met mijn broers en vriendinnen, zwom graag in zee. Later fietste ik regelmatig naar het strand. En de zomers waren eindeloos. En de  zomer dit jaar lijkt voor mij op de zomers van vroeger.

Maar wat gebeurt er tijdens deze zomer met mij. Ik geniet en tegelijk is er een gevoel niet te mogen genieten. Ik voel een druk waardoor het mooie van deze tijd altijd net iets minder mooi wordt. Als ik me dat gewaar word realiseer ik me wat ik voel en dat gevoel vertelt me dat er zoveel is waar niet van te genieten valt. Er is de opwarming van de aarde, voor een groot deel veroorzaakt door ons mensen. Er is de vervuiling en de oplossingen blijven steeds komen vanuit de materialistische economische hoek. De economie moet hersteld worden, moet groeien. In plaats van te zien dat deze crisis een kans is om het wereldbeeld te veranderen. Er is oorlog, er zijn kapingen. Er is armoede. Ik kan nog veel meer benoemen waardoor ik die druk voel.

Ik wil nu niet schrijven over hoe we op De Gaarde al jaren werken op verschillende manieren aan een nieuw wereldbeeld, een spirituele ecologische kijk op de aarde en de kosmos. Daar is in de nieuwsbrieven steeds weer over geschreven. Maar mijn punt nu is  “het genieten” wat ik maar ten dele kan.

Dan lees ik een tekst van Etty Hillesum uit haar dagboek “Het verstoorde leven( 1941 –1943)”

Deze tekst raakt me diep. Etty was een jonge Joodse vrouw die tijdens de oorlog een dagboek bijhield. Uiteindelijk kwam zij tragisch om in een concentratiekamp. Zij was zich zeer bewust van haar lijden en wat haar te wachten stond maar op een zeer spirituele manier beschrijft zij haar groei en inzichten van die tijd.

De volgende tekst van haar raakt me, zij schrijft:

“Slaapkamer.

Hoe was dat gisteravond in mijn kleine slaapkamer? Ik was vroeg naar bed gegaan en lag vanuit mijn bed door mijn grote open venster naar buiten te kijken en het was weer net of het leven met al zijn geheimen heel dicht bij me was. Of ik eraan raken kon. Ik had het gevoel of ik rustte tegen de naakte borst van het leven en haar zachte en regelmatige hartenklop hoorde. Ik lag in de naakte arm van het leven en het was er zo veilig en zo beschut en ik dacht: wat is dat toch merkwaardig. Het is oorlog, er zijn concentratiekampen, ik weet van de opgejaagdheid van de mensen, ik weet van het menselijk leed dat zich stapelt en stapelt, ik weet van de onderdrukking, van de willekeur, van de machteloze haat, van het sadisme, ik weet het allemaal. En toch…. in een onbewaakt ogenblik en aan mezelf overgelaten moment lig ik aan de naakte borst van het leven en haar armen zijn zo veilig en beschuttend om me heen. Hoe de klop van haar hart was kon ik niet eens beschrijven. Zo langzaam, zo regelmatig en zo zacht, bijna gedempt en ook zo trouw als nooit meer zullende ophouden…… Ja, dat is nu eenmaal mijn levensgevoel en ik denk dat geen oorlog of welke zinloze menselijke wreedheden ook daar verandering in aan kunnen brengen.”

Ze voelt zich vaak zo, niet altijd, soms is ze erg somber, maar haar levensgevoel is als beschreven in bovenstaande tekst. Haar dagboek is een verhaal van een innerlijk vrij mens in een tijd van onderdrukking.…. een afschuwelijke, zwarte tijd.

Haar tekst geeft mij het diepe vertrouwen dat ik ondanks…………   kan genieten. Rusten in de naakte armen van het leven. Er spreekt vertrouwen uit, onschuld, leven vanuit de essentie. Ik zie het als een religieuze, mystieke ervaring.

Dat is ook mijn eigen zoektocht, weer te leven vanuit mijn pure essentie. Als ik niet meer bij mijn onschuld en essentie kan komen dan ben ik ontrouw aan mijzelf. Ik ben ontrouw aan mijzelf als ik de zomer niet kan genieten, de taal en de energie van de bomen en het bos me niet mogen troosten en voeden met hun zachte energie. Ik niet kan genieten van de overvloed die de natuur ons biedt. Als ik niet meer onschuldig kan zijn, de onschuld van het kind dat voluit kan genieten. Als ik alleen maar zwaarte voel om ”de wereld” en alles wat er mis is.

Dat geeft deze tekst van Etty mij en ik ben weer thuis bij mezelf en door haar innerlijk licht geven haar woorden mij troost, kracht en hoop.

Ik geniet nu met volle teugen, een diep intens gevoel. Ik voel me bevrijd. En ik wens dat elke lezer toe.

Moge alle levende wezens gelukkig zijn.

Claria Serné

www.clariaserne.nl

Water….. drager van leven

Juli 2009. Na mooie weken van zomerse zonneschijn en warmte, een aantal dagen alweer van koelte en noodzakelijke regen. Een frisse “makeover” in de natuur waardoor alle planten en bomen een tweede leven lijken te beginnen. Zon en regen, vuur en water. Regen even belangrijk als warmte van de zon. Vuur net zo noodzakelijk als water. Evenwicht daarvan in de natuur maar ook balans van beide in jou en in mij.

Water speelt een enorm grote rol in de natuur, maar ook voor elk van ons. Hoe verfrissend en herstellend kan een lekkere douche zijn, een warm bad of een duik in de zee. Letterlijk alles van je afspoelend, om je daarna weer als herboren te voelen.

Water, letterlijk de drager van het leven.

Wat betekent water voor ons persoonlijk? Neem eens de tijd en de ruimte om stil te staan bij de ervaringen die jij in je leven met water hebt gehad. Zoek daarvoor een fijne stille plek op waar je enige tijd ongestoord kunt doorbrengen. Zorg dat je comfortabel zit, als het kan met een rechte rug.  

Haal nu een aantal keren diep adem en adem met een zucht weer uit. Voel de rust die over je heen komt.

Breng dan je aandacht naar je onderbuik door je handen zacht iets onder de navel te plaatsen. Hier bevindt zich het heiligbeenchakra (sadhisthana) dat verbonden is met het element water.

Rust met je aandacht in dat punt onder jouw handen.

Word je er bewust van dat ook jouw leven kan verlopen als de kringloop van het water.

Soms voelend als een golf, hoog opgezwiept door storm of wind, om je vervolgens weer gedragen te voelen als in een wolk hoog in de lucht. Je soms verpletterd, verslagen voelend als regen, hard neerkomend op de rotsen. Dan weer tot voeding en heling dienend voor anderen of rustig meedrijvend op een rivier.

Een grillige kringloop, maar steeds weer terugkomend bij de bron, je oorsprong.

Kijk nu wat voor ervaringen die jij hebt gehad met water spontaan in je opkomen.

Dat kunnen mooie ervaringen zijn, of vervelende, pijnlijke, bijzondere of juist alledaagse.
Laat die ervaringen door je heen stromen zonder er een oordeel over te hebben. Kijk ernaar, voel ze, ervaar ze opnieuw.

Kijk dan eens welke ervaring je op dit moment het meeste zegt, raakt of het meeste met je doet.

Laat deze ervaring zich weer in jouw herinnering ontvouwen en laat die sfeer helemaal tot je door dringen. Kleur het in, met geluiden, geuren, kleuren alsof je het nu beleeft.

Wat gebeurt er? Hoe voelt het, en wat betekent dit voor jou?

Ga nu na wat water op dit moment in je leven voor jou betekent. Misschien zie je een relatie tussen jouw ervaring van toen en de betekenis van water voor jou, op dit moment.

Blijf dan zo’n 10 minuten met al je aandacht onder je handen op je onderbuik.

Kom dan rustig terug uit de stilte.

(Bewerking van de ochtendmeditatie van Bert Thissen op 10 juli 2009 op De Gaarde)

Waterstemmen

Drinkende wilgen en zinloze dijken

Naar deining hijgende rotsen

Geef mij maar de brede, trage rivieren

Ik voel het aan mijn water, dit is water naar de zee dragen

Dan keert het tij, het water valt met bakken uit de hemel

We zetten alle sluizen open en ik huil tranen met tuiten

Deze zee gaat ons te hoog, er is geen peil meer op te trekken

Ik ben aan lager wal geraakt en was mijn handen in onschuld

Het is dweilen met de kraan open

Ik heb koudwatervrees, beneden alle peil

Hydrofiel als ik ben, kan ik me nu eindelijk laveloos drinken

De rivieren zijn onze broeders, zij lessen onze dorst

Ze dragen onze kano’s en voeden onze kinderen

En ik, ik kan het hoofd net boven water houden

Langs het hoogriet en de laagwei schuiven de kano’s naar zee

Geen zee te hoog, maar ik krijg er een waterhoofd van

Gelukkig, de beste stuurlui staan aan wal

Met hun hydrofoon spreken zij mij toe

De stem van de vaders

Hydroplaan word ik uiteindelijk bevrijd en

krijg ik de schaapjes op het droge

Ik laat verder Gods water over Gods akker lopen

Water loopt toch altijd naar de zee

Ziek van die zee – ziek ben ik

Ik ga met mijn zweetwater naar de dokter

En ja hoor, ik heb waterpokken….

En zit nog dagen op water en brood

Het regent pijpenstelen

Uit: De kracht van water, aarde, lucht en vuur

Voorgaande nieuwsbrieven