De Gaarde Nieuwsbrief

  September-oktober 2009

Jaargang 4, nummer 9

Mijn ziel weet haar plaats in de wereld.

Alles heeft een plaats, alles heeft een ziel.

Van atoom tot walvis; alles heeft een ziel.

Ziel is natuur; daarom kan onze ziel nooit echt gescheiden worden van de natuur.

We  beschouwen de natuur als buiten ons en vragen ons dan af hoe we met haar moeten omgaan.

We moeten met de natuur omgaan zoals met onszelf. Geweldloos.

Mens en natuur zijn onscheidbaar.

De mens is deel van de natuur en als je dit niet beseft, kun je nooit vrede bewerken.

Thich Nhat Than

Hoe dieper we afdalen  in het lichaam van de schepping en het innerlijk landschap van de ziel,  hoe meer we oog in oog staan met Aanwezigheid…

Onze diepste en vroegste ervaringen van het Heilige zijn door de natuur tot ons gekomen.

Wat vergeten is, is enkel vergeten… Het is nog altijd in ons…

 Vanaf nu gaat het om een onvoorwaardelijke relatie van liefde tussen Moeder Aarde en de mens..

De Aarde heeft ons voortgebracht…

Toerist op Aarde of Pelgrim?

Als Gaia roept

Eeuwenlang hebben mensen overal in de wereld hun geloof uitgedrukt in een Aarde Moeder; zij die leven voortbrengt, het onderhoudt en die ons liefdevol opneemt aan het eind van onze wegen.

Ze is Gaia: zo noemden de Grieken de Godin van de Aarde. Gaia is de uitdrukking van een ongrijpbaar wezen dat alles wat is liefdevol bestuurt en voedt. Daarom ervaren mensen haar als Moeder. Zij komt voort uit het grote duister en de chaos.

Het blijkt dat we als mensheid het doorleefde contact met haar zijn kwijtgeraakt en de gevolgen daarvan zijn tastbaar in de huidige ecologische crisis.

Daarom hebben we in de Nieuwsbrieven de afgelopen vier jaar vaak aandacht gevraagd voor de absolute noodzakelijkheid van een hernieuwde relatie met Gaia.

Nu we wereldwijd een nieuwe fase van ecologisch bewustzijn zijn binnengegaan en de kans hebben om onze relatie met Moeder Aarde te helen, neemt zij zelf op wondere wijze daarin de leiding.

Dit keer een indringend verhaal dat daarvan getuigt. Het staat model voor wat er in levens van veel mensen gebeurt in onze tijd; het onze niet uitgesloten.

*

Als we zeggen dat ecologisch bewustzijn groeit en we ons daarover verheugen, dan beginnen we te ontdekken dat het de Aarde zelf is die ons roept en vraagt om onze relatie met haar radicaal om te keren. Het is geen kwestie van verstandelijke overwegingen en berekening vanwege lijfsbehoud voor ons en de komende generaties van leven.  Het is een relatie met als kern onvoorwaardelijke liefde. En Moeder Aarde leert ons hoe dat kan.

De ervaring van Gaia kan onverwacht en alles overrompelend doorbreken en in die mate dat een leven daardoor voorgoed getransformeerd wordt.  Een spirituele, mystieke doorbraak. Niets is meer hetzelfde en een nieuwe richting wordt ingeslagen.

Als voorbeeld het verhaal van Aldo Leopold, de vader van de Noord-Amerikaanse Ecologische Beweging ( 1886-1948). Hij was een vakman op het gebied van natuurbehoud en management. Hij ging er vanuit dat mensen boven de natuur staan en dat de natuur beheerst moet worden, zodat de mens er maximaal van kan profiteren. Hij onderschreef het besluit van de Noord-Amerikaanse regering om wolven uit te roeien. Minder wolven betekende immers meer herten voor de jagers en Aldo Leopold was een fervent jager.

Hij vertelt dat hij  op een wildernistocht een groep wolven tegenkwam en in het wilde weg op de wolven begon te schieten. Hij liep de helling af om te zien wat de opbrengst was en zag wat hij nog nooit had gezien. “Het groene vuur doofde uit in de ogen van een stervende wolf. Iets nieuws, iets wat alleen de wolf en de berg wisten: ze toonden hun afkeuring”. Op dat moment heeft Aldo Leopold de absolute eenheid van en met heel het leven als levend systeem ervaren. In en door deze afkeuring.

Hij beschrijft dit moment als een opening van bewustzijn, intense vreugde en energie. Een echte spirituele en religieuze ervaring. Hij besefte dat hij deel was van Iets dat zoveel groter is dan hij. Er overviel hem een diepe schaamte en verlegenheid.

De bergen, de rivieren, de vogels en de microben zagen wat hij had gedaan en ze keurden zijn gedrag af. De stervende wolf had hem laten zien wie hij was en waar hij was op zijn spirituele weg. Vanaf dat moment begon zijn zoektocht om met heel zijn leven uitdrukking te geven aan dat wat hij gezien en verstaan had.

Moeder Aarde had hem aangeraakt, tot in de kern van zijn Ziel. Van nu af was hij ontwaakt in een ecologische wijze van zien, denken en voelen. Intuïtie werd zijn gids in al wat hij verder ondernam in zijn leven. Aldo Leopold was thuisgekomen. Het was hem overkomen, en zij Gaia, Moeder Aarde had hem thuisgebracht. Hij stierf bij het blussen van een bosbrand.

Zijn visie drukte hij uit in veel geschriften, o.a. de beroemde The Sand County Almanac: een essay over de ethiek van omgang met het land.

*

Dit is één van de verhalen en er zijn er velen. Mensen die op een of andere manier diep worden geraakt door Moeder Aarde. Geen verhalen over wat je moet doen om de Aarde redden, hoe in te grijpen bij de alarmerende veranderingen die zich voltrekken in het leven van de Aarde. Daarmee ontken ik niet de waarachtigheid van gerichte acties vanuit een diep begaan-zijn met alle leven van nu en de toekomst.

Het is veel directer, dit gebeuren, en zo intiem en persoonlijk dat je er nauwelijks iets over kunt delen. Vaak zijn er tranen en het gevoel van een thuiskomen en een veiligheid die zo helend en grondend is. De bron van een enorme kracht en van zachtheid tegelijk. Voortaan ga je ‘licht’over de Aarde, is iedere stap een stap naar vrede en heling en ieder aanraken een aangeraakt worden in tederheid. Gaia heeft je in haar armen gesloten. Het initiatief is van haar kant; zij roept, dringt aan, wacht op onze thuiskomst….

De ervaring van Gaia is primair geworden en al wat  we te doen hebben voor het behoud van de Aarde is secundair, vloeit voort uit die liefde tussen haar en de mens. Zonder die diep doorleefde en doorvoelde liefderelatie met Moeder Aarde, brandt een mens op in moedeloosheid, angst voor eigen overleven en verdriet om wat al verloren is gegaan.

Ik hoor Moeder Aarde zeggen, dat het vanaf nu om de verbondenheid- in -liefde gaat. Wie zo naar de Aarde kan kijken, verliest ‘gewichtigheid’, ja letterlijk zwaarte. Je zult nog steeds ervaren dat we leven in kritieke tijden, maar je mag rusten in het Onverstoorbare Leven van Moeder Aarde zelf.

Suggesties voor  Meditatie

• Stel je de Aarde voor vanuit de ruimte

• Van binnenuit zie je de Aarde voor je…de ijsvlakten van de Polen, de steppen en de gematigde streken, de gordel van tropische bossen rond de evenaar. Je ziet de oceanen en de continenten. Waar je ook kijkt, overal is leven.

• De Aarde heet je welkom…na je ruimtereis en alsof voor het eerst zie je alle soorten van leven, kleuren, bewegingen.

Van de kleinste bacterie tot het grootste zoogdier. De planten, de grond, water en lucht.

Alles is met alles verbonden en je krijgt voeling met de wijsheid die in alles is. Je ziet waarom alles zo functioneert, je krijgt voeling met de wonderlijke intelligentie achter en in dit alles.

• En te midden van dit alles woon jij…je eigen plaats…zie die plaats. Je ademt in  wat planten en bomen uitademen. Je ademt uit en planten en bomen ademen in wat jij uitademt. Zo voedt je het plantenrijk.

             Je beseft wat je in leven houdt: het web van alle leven.

• Je bent niet alleen fysiek en lichamelijk met dit alles verbonden….hart-

verbonden sta je in verbinding met alle leven om je heen. En je kunt het..je hebt er alles voor in huis. Er is een bron van wijsheid en kennis in je waar je nog zelden uit hebt geput.

• Je beseft dat je eonen geleden bent voortgebracht uit de wijsheid van de Aarde. We leerden ons te bewegen zoals de dieren.

Te ademen als de planten, ons te voeden en voort te planten. We leerden de ritmes van zon en maan, van getijden en seizoenen. We hebben van de dieren geleerd hoe we konden overleven. We putten nog steeds  uit de aardewijsheid van onze voorouders.

• We hebben geleerd om ons te kunnen verwonderen, de rijkdom van Aardewijsheid is ons aangereikt, ligt opgeslagen in onze cellen en genen.

• Zijn we  misschien vergeten dat we van hetzelfde bloed zijn als de dieren en de planten? Zijn we vergeten dat onze beenderen zijn samengesteld uit het stof en de elementen in de verre sterren gemaakt?

Zijn we vergeten dat we naadloos zijn geweven in het verhaal van alle leven?

• Het verlangen naar de verbondenheid met alles is eeuwenoud….peil hoe diep het verlangen is in jou! Het is er…nu…

Kijk er naar….De Aarde roept je… Moeder Aarde roept je….naar HUIS…

Suggesties  voor  verdieping

1.       Schrijf in je dagboek over je verbinding met Moeder Aarde.

    Momenten van diepe  Aardeverbondenheid.  Ze hebben je ziel gevormd.

2.       Schrijf over processen in je  leven die je hebben vervreemd van je intieme verbinding met Moeder Aarde. Wat was de oorzaak en wat waren de gevolgen?

3.       Kijk naar de crisismomenten in je leven. Ziekte, burn out. Welke droom gaf richting aan je handelen? Of ontbrak de droom, de visie? 

4.       Schrijf je eigen Verhaal over de wijze waarop Moeder Aarde je uitnodigde om in diepe verbondenheid met haar te leven. Volgde je haar oproep of ging je er aan voorbij?  

5.       Waar ben je nu in op je pelgrimstocht met Moeder Aarde? Wat zijn de uitdagingen van dit moment?

Bronnen van Inspiratie

. Animate Earth, Stephan Harding . Green Books, www.greenbooks.co.uk

  ISBN 1-903998-75-1

. Gaia logica. Een nieuwe manier om met de aarde om te gaan. Kees Zoeteman.

  Christofoor, www.christofoor.nl ISBN 9789060

. DVD Earth Pilgrim. Satish Kumar. BBC 2008  5 051561 027901

Voorgaande nieuwsbrieven